O gradu
Šabac je od postojanja bio pobednički grad. Takav je ušao u modernu istoriju Srbije. Boj na Mišaru je najslavnija i najveća pobeda srpske vojske u oslobodilačkom ratu protiv petovekovnog ropstva pod Turcima. Ostali su upamćeni za sva vremena najveći junaci te pobede: vojvoda Luka Lazarević, prota Mateja i Jakov Nenadović, Stojan Čupić, i drugi. Normalno i sami Vožd Karađorđe, koji je bio na čelu ustanika.
U novom pobedničkom vremenu, u prvom svetskom ratu, Šabac je, zbog ogromnih stradanja, i velikog junaštva, nazvan "srpskim Verdenom" i nagrađen sa tri ordena: francuskim Ratnim krstom s palmom, čehoslovačkim Ratnim krstom i Karađorđevom zvezdom s mačevima četvrtog reda.
Svojim ubrzanim i modernim razvojem podsetio je na evropske gradove, pa je nazvan "mali Pariz". Prvi je u Srbiji imao klavir i orkestar, prvu osnovnu školu posle turske vlasti, prve pozorišne predstave, prvi fijaker, i mnogo toga prvog.
Malo je gradova u Srbiji koji su imali tako bogat duhovni i stvaralački život. Krajem devetnaestog i početkom dvadesetog veka u Šapcu se javljaju velike ličnosti u svim oblastima stvaralaštva. Naučnik i državnik Stojan Novaković, pisci Milorad Popović Šapčanin, Laza K. Lazarević, Janko Veselinović. Kasnije, tu slavu su nastavili Stanislav Vinaver i Oskar Davičo, kao što to čine danas akademik Dušan Kovačević, dramski pisac, Krstivoje Ilić, najpoznatiji savremeni elegičar. U Šapcu takođe žive i stvaraju brojni daroviti pisci svih žanrova i generacija.
Šabac je i grad slikara. Od Stevana Čalića, koji je ovekovečio na platnu velikane Podrinja, do Milića od Mačve, umetnika koji je širom sveta proneo lepotu zavičaja, i srpskog slikarstva uopšte. Današnji slikari, njihovi nastavljači, već su se svojim talentom pročuli u našem modernom slikarstvu.
Muzički život Šapca pamti se po neponovljivim Cicvarićima, po horu "66 devojaka", po "Abraševiću", kao što će se pamtiti i po novim, vrsnim ansamblima i izvođačima narodne i zabavne muzike. Grad je prepoznatljiv i po Biblioteci, Gimnaziji, Muzeju, Pozorištu ...
Posebnu vrstu popularnosti gradu je doneo jedinstveni čivijaški duh, veselost i dosetljivost njegovih stanovnika, predvođenih piscima satiričarima i humoristima. Među njima su rodonačelnici "Čivijade", proslavljeni Mile Stanković, i prvi knjaz Čivijaške republike Dragiša Penjin. Šabac je ove, 2008. godine proslavio jubilej – 40 godina postojanja Čivijaške republike. Šabac i danas ima, kao nijedan grad u Srbiji, izuzetne stvaraoce humora i satire svih uzrasta.
U Šapcu se priređuju brojne manifestacije svih profila iz društvenog, zabavnog, kulturnog i sportskog života. Zahvaljujući njima, grad stvara jednu novu tradiciju po kojoj će biti čuven. Naša izložba je mali doprinos stvaranju te tradicije.
A kada je reč o tradiciji, ko još na ovom belom svetu ne zna za jesenji šabački vašar, najčudesnije narodno pozorište zabave i veštine pod otvorenim nebom. Uostalom Šabac je čuven i po svom nebu, a naročito po bogatoj mačvanskoj zemlji.
Grad leži na reci Savi pa mu je voda večna, tu se nalazi i stara tvrđava spomenik na davna vremena kao najverniji posmatrač nadaleko čuvenog plivačkog maratona Jarak – Šabac.
U Šapcu se uvek igrao dobar fudbal. I više od toga: zbog sjajnih pobeda nad našim najvećim klubovima Mačvu su svojevremeno zvali "provincijski Urugvaj" Pamte se, za sva vremena, proslavljeni asovi šabačkog fudbala na čelu sa topdžijom Vojom Rogićem i Savom Stefanovićem. Čivijaški duh i majstorstvo preneti su i na naredne generacije, koje su dale Melića, Dakića, Jelikića, Miloševića... Ima ih i danas.
Kako ne spomenuti i sjajne rukometaše "Metaloplastike", koji su u klupskoj konkurenciji 80-ih godina prošlog veka harali Evropom, a stručnjaci su ih nazivali "vanzemaljcima". Zbog toga su Vuja, Vuk, Portner, Mile Isaković, Mrkonja, Bašić, Rašić i ostali upisani zlatnim slovima u anale šabačkog sporta. U anale šabačkog sporta biće upisan i kajakaš Đenadić, aktuelni prvak Evrope.
Mačva i Šabac imaju bogatu tradiciju konjičkog sporta i jedinstvenu trku galopera u sulkama. Angažovanjem konjičkog kluba "Šabac 1820" i čelnika grada, Šabac će, verujemo, postati centar konjičkog sporta Srbije.
Mali doprinos popularizaciji konjičkog sporta daje i klub odgajivača sportskih golubova pismonoša "Cer" Šabac.
U Šapcu se priređuju brojne manifestacije svih profila iz društvenog, zabavnog, kulturnog i sportskog života. Zahvaljujući njima, grad stvara jednu novu tradiciju po kojoj će biti čuven. Naša izložba je mali doprinos stvaranju te tradicije.
A kada je reč o tradiciji, ko još na ovom belom svetu ne zna za jesenji šabački vašar, najčudesnije narodno pozorište zabave i veštine pod otvorenim nebom. Uostalom Šabac je čuven i po svom nebu, a naročito po bogatoj mačvanskoj zemlji.
Grad leži na reci Savi pa mu je voda večna, tu se nalazi i stara tvrđava spomenik na davna vremena kao najverniji posmatrač nadaleko čuvenog plivačkog maratona Jarak – Šabac.
U Šapcu se uvek igrao dobar fudbal. I više od toga: zbog sjajnih pobeda nad našim najvećim klubovima Mačvu su svojevremeno zvali "provincijski Urugvaj" Pamte se, za sva vremena, proslavljeni asovi šabačkog fudbala na čelu sa topdžijom Vojom Rogićem i Savom Stefanovićem. Čivijaški duh i majstorstvo preneti su i na naredne generacije, koje su dale Melića, Dakića, Jelikića, Miloševića... Ima ih i danas.
Kako ne spomenuti i sjajne rukometaše "Metaloplastike", koji su u klupskoj konkurenciji 80-ih godina prošlog veka harali Evropom, a stručnjaci su ih nazivali "vanzemaljcima". Zbog toga su Vuja, Vuk, Portner, Mile Isaković, Mrkonja, Bašić, Rašić i ostali upisani zlatnim slovima u anale šabačkog sporta. U anale šabačkog sporta biće upisan i kajakaš Đenadić, aktuelni prvak Evrope.
Mačva i Šabac imaju bogatu tradiciju konjičkog sporta i jedinstvenu trku galopera u sulkama. Angažovanjem konjičkog kluba "Šabac 1820" i čelnika grada, Šabac će, verujemo, postati centar konjičkog sporta Srbije.
Mali doprinos popularizaciji konjičkog sporta daje i klub odgajivača sportskih golubova pismonoša "Cer" Šabac.
